COACH LOGIN
massamonsters bodybuilding

Het stigma van bodybuilding: Massamonsters

WEEKAANBIEDINGEN
BODY EN FITSHOP

Bij bodybuilding denken velen aan absurd gespierde mannen die zwaar aan de anabolen en andere doping zitten. Bodybuilding is echter niets meer dan met voeding en training je lichaam vormen naar je eigen ideaalbeeld. Jouw ideaalbeeld kan er anders uitzien dan de massamonsters die we op het podium van bodybuildwedstrijden zien: “Ik wil een mooie sixpack, brede schouders en grotere biceps, maar ik wil er nog wel normaal uitzien in een pak”. Ook in dat geval is bodybuilding de snelste weg naar succes.

Ik durf dan ook te stellen dat duizenden bezoekers van sportscholen in Nederland veel meer resultaat zouden boeken als ze zouden inzien dat bodybuilding de meest effectieve manier is om hun doelstellingen te bereiken.

Functioneel vs. Visueel

Voor de duidelijkheid: Bodybuilding is de snelste weg naar een mooi lichaam, niet persé naar een sterk, soepel, of snel lichaam. Wil je bijvoorbeeld vooral zoveel mogelijk gewicht kunnen optillen dan train en eet je anders dan wanneer je vooral grote spieren en weinig lichaamsvet wilt. Als je sneller en explosiever wilt zijn tijdens je basketbalwedstrijden dan bereik je meer met plyometrische oefeningen die de explosiviteit vergroten, maar minder vet verbranden en minder spiermassa bouwen. Al eens een bodybuilder de marathon zien lopen? Waarschijnlijk niet. Wederom omdat in dit geval het opbouwen van uithoudingsvermogen een heel andere vorm van training en voeding behoeft dan spiermassa bouwen en vet verbranden (andere type spiervezels, verbruik van glycogeen etc).

Dat wil niet zeggen dat bodybuilders niet sterk kunnen zijn en powerlifters niet gespierd, maar dat er dus gespecialiseerde methoden zijn afhankelijk van de belangrijkste doelstelling.

Het gaat dus in eerste instantie om je doelstelling en dat is nu juist mijn punt. Ik zie velen om me heen die als primaire doelstelling hebben om er beter uit te zien, maar vervolgens voor trainingsmethoden kiezen die hier niet primair op gericht zijn. Trainingsmethoden die blijkbaar “in” zijn, populair omdat één of andere filmster het heeft gedaan bij Ellen (Degeneres) vlak nadat het publiek klaar was met dansen.

Van een mooi figuur naar een onnatuurlijke massamonster

Het stigma van bodybuilding is hiervan voor een groot deel de oorzaak. Bodybuilding wordt vrijwel altijd in één adem genoemd met anabolengebruik en massamonsters. Over het anabolengebruik ging ik reeds kort in gisteren in het eerste deel van deze serie over bodybuildwedstrijden. In dit deel wil ik vooral ingaan op het stereotiepe beeld dat men vaak heeft van de massamonsters in bodybuilding.

van sandow tot cutler
vlnr: Eugene Sandow, Arnold Schwarzenegger en Jay Cutler

Bodybuilding is het vormen van je lichaam naar je ideaalbeeld. Het had eigenlijk beter bodysculpting genoemd kunnen worden; Beeldhouwen in plaats van bouwen om zowel het bouwende aspect van het werken aan spiermassa als het “beitelende” aspect van verbranding van lichaamsvet. Eugene Sandow word gezien als grondlegger van het moderne bodybuilden en in hem zien we niets van de huidige massamonsters. Sterker nog, loop een gemiddelde sportschool binnen en de kans is groot dat je iemand ziet die gespierder is dan Eugene was.

Trainen voor spiermassa was rond 1900 nog niet gebruikelijk dus je stak er al snel bovenuit wanneer je een sixpack had en wat spiermassa meedroeg. De jaren daarna ontwikkelde bodybuilding zich razendsnel in populariteit en de kennis over training en voeding groeide mee. De “gouden jaren” waren wat mij betreft (in het begin en midden van) de vijftiger jaren toen anabolen nog niet beschikbaar waren en iedereen nog natural trainde.

De gouden jaren van bodybuilding

De massamonsters bestonden nog niet en men wist niet eens dat een dergelijke spiermassa mogelijk was. Mannen als Steve Reeves en Reg Park. Van die laatste wordt soms getwijfeld of hij later anabolen gebruikte, maar het feit is dat deze pas vanaf 1958 regelmatig werden gebruikt in de VS nadat de Amerikaanse Olympisch atleten het trucje hadden afgekeken van de Russen.

frank-zaneVoor die tijd hadden de mannen nog een fysiek waarvan je wist dat het op natuurlijke wijze haalbaar was met aanleg, goede training en voeding. Eén van Reg Park’s grootste fans was Arnold Schwarzenegger die zijn kamer vol had hangen met foto’s van zijn idool. Schwarzenegger versloeg Reg uiteindelijk tijdens de Mr. Universe in London. Dat was slechts één aanwijzing dat de tijden toch echt veranderd waren.

Hoewel de mannen dus in de zestiger en zeventiger jaren alweer een stuk groter waren geworden, kon je nog steeds denken dat dit op natuurlijke wijze haalbaar was. Dit was dan waarschijnlijk echter een illusie. Zag je Arnold en zijn concurrentie zoals Frank Zane (foto) en Boyer Coe op het podium staan, dan keek je naar de beste talenten ter wereld die alles deden voor hun sport. Je kon de illusie hebben dat het natuurlijk haalbaar was omdat het er nog enigzins natuurlijk uitzag. Dat veranderde echter in de 80-er jaren met de komst van Lee Haney en de massamonsters die na hem volgden zoals Dorian Yates en natuurlijk Ronnie Coleman. Die mannen zager er simpelweg niet meer natuurlijk uit en het leek ook niet meer haalbaar om er op natuurlijke wijze zo uit te zien.

Behalve een toegenomen kennis over anabole steroïden, voeding en training heeft ook het gebruik van groeihormoon en insuline waarschijnlijk een grote invloed gehad op deze ontwikkeling van zeer gespierd naar onmenselijk groot.

“De He-man generatie”

he_manBegrijp me niet verkeerd. Ik vind het fysiek van de massamonsters desondanks fantastisch. Maar ik ben dan ook opgegroeid in de 80-er jaren met action Heroes als He-man, de Hulk, GI-Joe en (de cartoon) Rambo. Juist dat bovennatuurlijke spreekt me daarom aan. Die gasten zijn tegenwoordig echt zo groot als die figuren destijds getekend werden als fantasiefiguur. Alsof je kijkt naar echte mutanten die zo zijn weg gelopen uit de X-men tekenfilms.

Ik werk (ook) als fotograaf en heb meestal op m’n TV een slideshow lopen van m’n foto’s. Als een foto voorbij komt waarop ik naast één van de massamonsters uit het huidige bodybuilding sta en er bezoek is dan is de reactie meestal hetzelfde: “Maar dat is toch niet mooi meer!?”

Ik vind dus van wel, maar dat neemt niet weg dat ik snap dat het onnatuurlijk is. Zou je me echter vragen of ik ook zo groot zou willen zijn als ik daarvoor niets hoefde te gebruiken dat ik niet wil gebruiken (en het binnen mijn bereik zou blijken te liggen) dan was het antwoord duidelijk:”Yeah buddy!!”

Smaken verschillen nu eenmaal.

“Bodybuilding is slechts een voertuig, jij bepaalt waar je heengaat”

Alle bovengenoemde mannen hebben bodybuilding gebruikt als voertuig om daar te komen waar ze willen zijn. Kijken we naar de pro’s en de ontwikkelingen binnen de kennis over training en voeding dan zien we dat het voertuig is verbeterd en je daardoor veel verder kan brengen dan voorheen. Voor hen is “een mooi gespierd lichaam” niet meer de bestemming. Hun eindhalte ligt alleen een stuk verder, namelijk bij “man, he’s a freak!”

Dat jouw eigen bestemming nog “een mooi gespierd lichaam” is, betekent niet dat je nu opeens die auto moet laten staan om vervolgens de trein te pakken die nog op steenkool en stoom loopt. Dat betekent niet dat je opeens callesthenics of crossfit moet gaan doen omdat je van bodybuilding “te gespierd wordt”

“Ik hoef ook niet té gespierd te worden”

DSC_1481
zo voel je je groot…

Newsflash: Dat gaat ook niet gebeuren! Hoewel het voertuig genaamd bodybuilding effectiever is geworden door de jaren heen, is het nog steeds afhankelijk van jouw stuurmanskunst waar het je heen brengt. Lees hier in plaats van stuurmanskunst: Wilskracht, discipline, doorzettingsvermogen en motivatie.

Ook met de huidige kennis over training, voeding en supplementen is het nog steeds keihard werk om “een mooi gespierd lichaam” te krijgen. En niet een eenmalige inspanning, maar een continue strijd voor spiergroei en tegen spierafbraak. Om zo groot te worden als de pro’s moet je haast bovenmenselijk zijn.  Voor de meesten ligt dit totaal niet binnen de mogelijkheden.  Ik heb het wel eens vaker gezegd: Als je stelt dat je wel gespierder wilt worden, maar niet zo groot als de pro’s, dan is dat hetzelfde als zeggen dat je wel wilt voetballen, maar niet perse voor Barcelona hoeft te spelen. Dat laatste zou namelijk toch niet gebeuren met uitzondering van 0,000001 procent van de jongetjes die hiervan dromen en daadwerkelijk de aanleg, mogelijkheden en geluk daartoe hebben.

Ik krijg wel eens een compliment en belediging inéén: “Ik wil zo’n figuur als jij; droog gespierd, maar niet te groot”. Mijn inspanning is om zo groot mogelijk te worden op natuurlijke wijze. Met mijn aanleg en inzet is dit het resultaat (foto rechts). Ik richt me bij wijze van spreken op de massa van Jay Cutler en blijf vervolgens hangen bij het fysiek van een Reg Park. Tenzij jij zo’n uitzondering bent met de genen van Ronnie Coleman, Kai Greene of Phil Heath, zal jouw beste inspanning nog niet in de buurt komen van deze pro’s, zelfs wanneer je alles gebruikt dat ik bijvoorbeeld niet wil gebruiken. Als je met minder werkt dan met je maximale inspanning dan zal bovendien ook een “realistischer doelstelling” waarschijnlijk niet bereikt worden.

en zo voel je je klein
en zo voel je je klein

En dat is als je al op de juiste manier traint. Ik zie dagelijks mensen om me heen waarvan ik weet dat ze vooral hun uiterlijk willen verbeteren, maar om de één of andere reden alles doen behalve hetgeen waarvan bodybuilding in ruim 100 jaar heeft aangetoond dat het de snelste weg naar succes is (als het gaat om spiermassa bouwen en vet verbranden).

Regelmatig hoor ik jongens in de sportschool vragen hoe ze sneller spiermassa kunnen bouwen. Wanneer ik dan simpelweg wijs op de basics van bodybuilding dan luisteren ze wel, maar volgen ze het niet op. Het is ook geen populaire boodschap: “Hard werk, lange adem” etc. etc. Zij gaan dan weer liever aan een paal slingeren en kunstjes doen en andere zaken waarmee ze de aandacht van de dames in de sportschool op zich kunnen vestigen. En natuurlijk worden dan de namen van een paar gespierde jongens binnen sporten als callesthenics en Crossfit genoemd als voorbeeld dat het je wel gespierd maakt. Het is echter heel simpel. Vergelijk de wereldkampioenschappen callesthenics/street fitness en invitationals Crossfit met een lokale bodybuild-wedstrijd voor beginners en kijk welke deelnemers er beter uitzien. Mijn geld gok ik dan op de lokale bodybuilders en dan praat je over lokale beginners tegenover de wereldtop.

Begrijp me niet verkeerd. Als je maar de beelden van het streetfitness of street workout kijkt dan kan je niet ontkennen dat het enorm indrukwekkend is wat die jongens doen. Zelf zien ze er echter alles behalve indrukwekkend uit wanneer er geen paal is waar ze aan kunnen hangen. Bij Crossfit wordt alweer meer op kracht gericht, maar ook daarbij is spiermassa slechts één van de doelstellingen terwijl ook veel tijd besteed wordt aan “functionele” kracht. Nogmaals, als het gaat om uiterlijk kies dan voor bodybuilding.

Over “functionele kracht” kan je trouwens ook eindeloos discussiëren, maar dat bewaar ik voor een volgend artikel.

“Fitness is bodybuilding zonder resultaat”

Een nogal harde uitsprak die ik ooit ergens opving en die is blijven hangen. Ik kan me er namelijk helemaal in vinden hoewel sommigen zich zwaar beledigd zullen voelen. Als je echter terecht beledigd bent, dan doe jij (volgens mijn terminologie) waarschijnlijk aan bodybuilding en niet aan fitness.

Vergelijk het met twee types collega’s die je kunt hebben: Je hebt de collega die dagelijks op z’n werk verschijnt en alleen hetgeen doet dat van hem verwacht mag worden. Een beetje met het idee: “Zolang ik maar aanwezig ben en me uren maak”.  Daarnaast heb je de type collega die daadwerkelijk iets wilt bereiken op het werk en dagelijks bepaalde doelstellingen heeft. De eerste kan je zien als werkend onder een “inspanningsverplichting” de tweede werkt onder een “prestatieverplichting”.

Zo zie ik het verschil tussen fitness en bodybuilding. Ik zie zoveel mensen die “aan fitness doen” die “gewoon hun uren maken”. Je ziet ze trainen op een niveau ver benenden hun belastbaarheid. Hoe ik dat weet? O.a. omdat je niet op 100% van je kunnen zit als je aan het appen bent tussen sets door, met vijf man wisselt op één toestel en aan het praten bent tijdens het bankdrukken.

Qua oefeningen kan je met fitness en bodybuilding exact dezelfde oefeningen aan het doen zijn. Het belangrijkste verschil is wat mij betreft dan ook waarom, hoe, hoe intensief en gestructureerd de oefeningen worden gedaan én dat het werk niet ophoudt zodra je de sportschool verlaat. Begrijpen dat training een relatief klein moment van de dag invloed heeft op je lichaam terwijl voeding dat de rest van de dag heeft, is wat mij betreft dan ook een belangrijk punt waarop bodybuilders zich onderscheiden van degenen die “aan fitness doen”.

“Ja, ik doe aan bodybuilding. Nee, ik ben geen massamonster”

Eenmaal voor jezelf overtuigd dat inderdaad bodybuilding the way to go is, zal je merken dat je dit nog niet zo snel durft uit te spreken naar anderen. Deels vanwege de associatie met doping-gebruik, maar vooral ook omdat je er niet uitziet als de massamonsters die men daarbij voor ogen heeft. Het is alsof bodybuilding de enige sport is waarin je het niveau van de beroepssporter bereikt moet hebben voordat je kunt uitspreken dat je die sport beoefend.

Het heeft voor mij dan ook lang geduurd voordat ik tegen anderen uitsprak dat ik aan bodybuilding doe en niet aan fitness. Zodra je dit zegt kan je namelijk de gebruikelijke reacties verwachten zoals onderstaande conversatie die ik ooit met een collega had.

Irritante collega: “Dus dan ben je ook aan de anabolen. Dat is toch ontzettend slecht?”

Ik: “Nee, ik ben natural bodybuilder. Ik gebruik wel supplementen zoals proteïne en creatine”.

Irritante collega: “Maar dat is toch hetzelfde?”

Ik: “Ja, net zoals melk hetzelfde is als bier. Het is allebei nat”

 Irritante collega: “He, maar jij bent toch helemaal niet zo’n kleerkast?”

Ik: “Nee, niet iedere bodybuilder weegt droog 120 kilo net zoals niet iedere zwemmer meedoet aan de Olympische Spelen.

Hier moet je gewoon maling aan hebben en weten dat je een lange weg hebt gekozen die niet iedereen kan bewandelen of zelfs begrijpen.

Conclusie

Vergeet de negatieve associatie die velen hebben met de term bodybuilding. Als jij de snelste weg zoekt naar een gespierder en droger lichaam dan zijn de methoden van bodybuilding hiervoor het meest geschikt, welke beelden anderen daar dan ook bij moge hebben.

Volgende deel: Bodybuilding voor vrouwen

Door het stereotiepe beeld van bodybuilding schrikt dit veel vrouwen af. In het volgende deel van deze serie leg ik uit waarom veel vrouwen nooit hun gewenste fysiek zullen bereiken door krachttraining te verwaarlozen en cardio over te waarderen.

WEEKAANBIEDINGEN
BODY EN FITSHOP

Over Kenneth Nwosu

Kenneth Nwosu is gecertificeerd fitness-docent, natural bodybuilder en docent Ryukyu Kobujutsu (Japanse Krijgskunst). Als hoofdredacteur van FITsociety schrijft hij uitvoerig over alles met betrekking tot fitness, bodybuilding, voeding en supplementen.

1 reactie

  1. D van Smirren op zegt:

    Goed artikel welk mensen zoals ikzelf een goede stimulans geeft om door te gaan waar ze mee bezig zijn. Ik zit met hetzelfde probleem waar jij mee hebt gezeten nml het feit dat mensen de term bodybuilding blijkbaar zien als iets negatiefs. Ik ben pas een jaar bezig en weet dat ik aan het begin van mijn “carrière” en heb waarschijnlijk nog geen idee welke offers ik nog moet gaan brengen, maar weet wel dat het ongekende motivatie en doorzettingsvermogen in mezelf losmaakt.

Plaats een reactie