COACH LOGIN
oprah winfrey

“Oprah interviewt Ronnie Coleman!”

WEEKAANBIEDINGEN
BODY EN FITSHOP

Lance Armstrong bekende zijn doping gebruik bij Oprah. Hoe zou een dergelijk gesprek met Ronnie Coleman klinken, 8-voudig Mr. Olympia?

Oprah interviewt Ronnie Coleman

Oprah Winfrey: Did you ever take banned substances to enhance your bodybuilding performance?

Ronnie Coleman: “Yes.”

Oprah Winfrey: Was one of those banned substances D-Bol?

Ronnie Coleman: “Yes.”

Oprah Winfrey: Did you ever use winstrol, Anavar, Halotestin or diuretics to decrease your bodyfat and water for competitions?

Ronnie Coleman:“Yes. Light weight baby!”

Oprah Winfrey: Did you ever use any other banned substances such as testosterone, insulin or Human Growth Hormone?

Ronnie Coleman: “Yeah Buddy!”

Oprah Winfrey: In all eight of your Mr. Olympia victories, did you ever take banned substances?

Ronnie Coleman: “Yes.”

Oprah Winfrey: Was it humanly possible to win the Mr. Olympia without doping, eight times?

Ronnie Coleman: “No, Without it, I would be nothing but a peanut!”

Natuurlijk is dit interview fictief

DSC_2453Wat alleen al duidelijk is door mijn amateuristische gefotoshop. Een dergelijk interview zal naar alle waarschijnlijk nooit plaatsvinden omdat “the general public” nu eenmaal geen reet geeft om bodybuilders. De overeenkomsten tussen de wielerij en bodybuilding zijn echter zo groot dat ik tijdens het interview met Lance en Oprah continu dacht: “Wat als Coleman (8-voudig Mr. Olympia en één van ’s werelds meest succesvolle bodybuilders ooit) op de stoel had gezeten?”.

Overigens had ik natuurlijk niet de ballen om dergelijke vragen zelf te stellen in mijn interview met Ronny. Bovendien zou het wat mij betreft, vragen naar de bekende weg zijn.

Overeenkomsten en verschillen dopinggebruik bodybuilders en wielrenners

Niet alleen met bodybuilding kan je deze overeenkomsten maken, maar waarschijnlijk in de meeste sporten waarbij doping een dusdanig voordeel kan bieden dat men bereid is de risico’s te lopen om gepakt te worden. Bodybuilding vind ik, niet alleen om persoonlijke redenen, de “mooiste” vergelijking omdat het dezelfde discussie over doping is, maar dan in het groot, letterlijk en figuurlijk.

Ten eerste biedt doping in het algemeen en AAS en groeihormonen in het bijzonder een bodybuilder meer voordeel dan doping enig andere sporter biedt. Dit komt doordat andere sporters het effect op hun lichaam nog moeten vertalen naar resultaat. Het is goed om meer uithoudingsvermogen te hebben. Als je echter in een berg-etappe een scherpe bocht uitvliegt en in een ravijn dondert, heb  je waarschijnlijk weinig meer aan uithoudingsvermogen wanneer je met tien botbreuken, liggend in de bosjes het woord kreupelhout een nieuwe betekenis geeft. Bij bodybuilders is het lichaam het eindresultaat. Natuurlijk moeten ze ook poseren, maar dat de man met het beste lichaam wint is het uitgangspunt van bodybuilding.

Het gebruik zelf is ook groter onder bodybuilders. In vrijwel alle opzichten. Het aantal verschillende middelen dat gebruikt wordt, het aantal mensen dat er gebruik van maakt en de hoeveelheid per persoon zijn naar schattingen allemaal groter onder professionele beoefenaars van bodybuilding. Een groot verschil is ook het dopinggebruik door mensen die niet de intentie hebben ooit aan een wedstrijd mee te doen, dat bij bodybuilders veel groter is.

Er is een nog groter verschil tussen de kennis en middelen van de controlerende instanties en de kennis en middelen van de gebruikers zelf. Als dit verschil er is in de wielerij, ondanks jaren van inspanningen en geïnvesteerde miljoenen, kan je je voorstellen hoe groot dit verschil is bij bodybuilding. Met andere woorden het gebruik van doping biedt de bodybuilder grotere voordelen tegen een kleiner risico gepakt te worden.

Fans van bodybuilding zijn niet zo naïef

Waar sommigen Lance nog steeds geloofden tot het interview met Oprah, is er waarschijnlijk niemand die ook maar iets weet van bodybuilding, die zal twijfelen of ook maar één winnaar van de Mr. Olympia  sinds de tijd van, de onlangs overleden, Sergio Oliva doping heeft gebruikt.

Er zijn genoeg bekentenissen van oud bodybuilders die het boekje hierover open hebben gedaan (zie onderaan artikel). Meestal wanneer ze niet meer financieel afhankelijk waren van deelname aan wedstrijden en de mogelijkheden die deze bieden aan sponsordeals door bekendheid. Ook zijn er legio berichten van bodybuilders die zijn opgepakt voor handel in en/of gebruik van doping. Zelfs mensen die gelieerd zijn aan de bonden die een doping-vrije sport zouden moeten promoten zijn hiervoor veroordeeld.

Dat er doping gebruikt wordt terwijl dit formeel niet is toegestaan is in beide sporten gelijk. Het aantal mensen dat daadwerkelijk gelooft dat professionele bodybuilders alles op natuurlijke wijze hebben bereikt is echter een stuk kleiner dan het aantal fans van de wielerij dat nog in sprookjes gelooft. Veel fans van Lance “zijn teleurgesteld”. Teleurstelling wordt veroorzaakt door verwachtingen die de realiteit blijken te overstijgen. In bodybuilding verwachten weinigen dat hun helden alles “clean” bereikt hebben.

Als Ronnie Coleman zou opbiechten dat hij bij al zijn acht Mr. Olympia titels anabolen, groeihormonen en wie weet wat nog meer had gebruikt, wat dan? Zouden dan zijn titels ontnomen worden? Zou er een wereldwijde verontwaardiging zijn van al zijn trouwe fans die dachten dat hij dit clean had bereikt? Zouden sponsordeals verbroken worden? Zou hij zijn Porsche Cayenne, Mercedes AMG, NSX, Escalade, F50 of Hummer moeten verkopen om rond te komen? Waarschijnlijk zou er niets van dit alles gebeuren. Om dit te verklaren, zal ik eerst ingaan op een belangrijk verschil tussen de wielerij en bodybuilding.

Verschil bodybuilding met wielrennen

Waarom bodybuilding zelfs in theorie niet zonder dopinggebruik kan en wielrennen wel

Voorop gesteld: Ik ben als natural bodybuilder bepaald niet happy met deze stelling, maar ik ben ook te realistisch om iets anders te geloven.

Sommige sporten hebben in theorie meer kans om dopingvrij beoefent te kunnen worden als andere Als bij de Tour de France iedereen dezelfde prestatie-verhogende middelen zou gebruiken of iedereen juist niets zou gebruiken, wat was dan voor de toeschouwer het verschil? Waarschijnlijk niets. Wie weet immers nog de tijden van de winnaars van de laatste 10 edities van de Tour de France? Behalve mensen zonder sociaal leven of autisten met “Rainman-aandoening” niemand. Dat is ook helemaal niet interessant met wisselende afstanden en trajecten. Het gaat erom wie er wint en niet hoe snel hij hier uiteindelijk over heeft gedaan. Als iedere deelnemer aan de Tour langzamer wordt, blijft het interessant omdat het om de onderlinge verschillen gaat.

Dat is wel anders als je kijkt naar bijvoorbeeld wedstrijden op een vaste afstand zoals het tijdrijden bij baanwielrennen of “het koningsnummer” van de atletiek, de 100 meter sprint. Bij dergelijke wedstrijden is het verschil tussen het gebruiken van prestatie-verhogende middelen en “clean zijn” niet alleen gerelateerd aan de prestaties van een ander, maar ook absoluut. Als iedereen opeens 12 seconden nodig heeft voor de 100 meter dan zou inderdaad een deel van de charme verloren gaan omdat we dan niet de adem hoeven in te houden, rekening hopend op een nieuwe wereldrecord. Als we een objectieve maatstaf hebben (anders dan winst of verlies)  om de resultaten te meten, is de kans groot dat het publiek een duidelijk verschil ziet tussen prestaties op basis van doping en natuurlijke prestaties. Hiermee ontstaat het risico dat de sport, voorzover er veelvuldig sprake is van dopinggebruik, inboet aan populariteit wanneer het gebruik van doping verdwijnt.

Dit laatste geldt mijns inziens voor bodybuilding waarbij de objectieve maatstaven zaken als hoeveelheid droge spiermassa en vetpercentage leidend zijn. Als nu iedere professionele bodybuilder zou stoppen anabolen, groeihormonen en andere prestatie-verhogende middelen te gebruiken dan staan er op het podium opeens mannen die minimaal 20 kilo minder wegen door gebrek aan spier-opbouwende doping of nog minder omdat ze ook opeens meer moeite hebben vet te verbranden en meer moeten afvallen dan ze nu gewend zijn. Het huidige publiek dat massa-monsters en “freaks” gewend is, loopt dan massaal weg. Dan kan je nog denken “de volgende generatie weet niet beter, is minder gewend en komt straks weer kijken”. Als iedereen zou vergeten dat de 100 seconden dik onder de 10 seconden is gelopen, kunnen we immers ook weer genieten als ze er 11 seconden voor nodig hebben toch? Ja en Nee.

Het probleem bij bodybuilding is dat de beoefenaars niet allemaal op het podium staan en toch zichtbaar kan zijn wanneer zij betere resultaten boeken dan professionals. Als Usain Bolt 11 seconden nodig heeft voor de 100 meter en dat de snelste tijd is die in een wedstrijd wordt gelopen, zullen we hem zien als de snelste man op aarde. Stel dat er nu iemand is die voor de lol doping gebruikt om zo snel mogelijk te kunnen rennen en op de parkeerplaats van de McDonalds de 100 meter onder de 9 seconden rent. Zou dat afdoen aan de prestaties van Usain? Waarschijnlijk niet. Ten eerste omdat niemand kennis neemt van een recordpoging op de parking van de Mac. Ook wanneer een vriendje het op youtube plaatst, zijn we niet onder de indruk. Het kan bewerkt zijn, de afstand klopte niet, wind in de rug met de kracht van orkaan Katrina. Genoeg redenen om hier niet van onder de indruk te zijn.

Bij bodybuilding kan je dit ook niet veranderen. Bij andere sporten kan je als uiterste redmiddel proberen objectieve maatstaven als (ronde)tijden en dergelijke van ondergeschikt, of geen belang te maken. Als we op de 100 meter sprint totaal niet meer kijken naar de eindtijd, maar alleen naar wie er wint, interesseert het mogelijk niemand dat iedereen opeens trager is omdat er “clean” opgetreden wordt.

Waar sporters de resultaten van hun training laten zien in de sport tijdens wedstrijden, zien mensen de resultaten van bodybuilders gewoon in de sportschool, op straat en op de stranden. Als de  pro’s zouden stoppen met gebruik terwijl de “hobbybuilders” vrolijk doorgaan alles naar binnen te werken dat de bonden verbieden, krijg je de situatie dat de amateurs groter zijn dan de pro’s op een Mr.Olympia (equivalent van een WK). Dan rijst de vraag wie er nog naar wedstrijden zou kijken als de mannen op het podium minder groot zijn dan je buurman die toevallig “aan de juice is”. Wie zou er bovendien in de tijdschriften komen te staan om supplementen te verkopen die zogenaamd verantwoordelijk waren voor de spiermassa? De deelnemers aan de wedstrijden die niet meer als indrukwekkend worden gezien of de hobbybuilders die gebruiken en een stuk groter zijn? De naturals zouden geen tijdschriften en supplementen verkopen en dus geen sponsordeals krijgen. Zonder sponsordeals geen inkomsten om de tijd te rechtvaardigen die in de sport wordt gestopt, laat staan dat het prijsgeld nog iets voor zou stellen dus stopt men met wedstrijden. Vooral als men de hobbybuilders wél op de tijdschriften ziet staan.

Kijk maar eens naar de extreme figuren die je hier ziet staan afgebeeld. Rechtsboven zie je iemand die synthol gebruikt of implantaten, waarschijnlijk beide. Hij zal op wedstrijden niet scoren omdat het voor iedere jury duidelijk is dat onder de huid nog andere dingen zitten dan spieren. Links zie je iemand met armen als een Michellin-poppetje. Dit is een duidelijker geval van synthol omdat je de vervorming en kenmerkende ontsteking van de vetten ziet die onder de huid gespoten zijn. Je ziet duidelijk dat dit geen spieren zijn, maar hij zelf vind het blijkbaar indrukwekkend. Ik had ook “gewone” gebruikers kunnen laten zien die geen wedstrijden doen, maar dit zijn denk ik nog betere voorbeelden van de dingen die mensen zullen doen voor hun lichaam, ook als ze niet op een podium hoeven te staan. Dit soort gasten zal hiermee doorgaan waardoor bodybuilders die in de ideale wereld allemaal clean op het podium staan er klein uit zullen zien. Hoewel ze er dan voor een kenner nog een stuk beter uitzien dan de synthol sukkels met opgeplakte spieren, is dit een verschil dat de gemiddelde persoon niet altijd kent. Die zal dit gewoon als spieren zien en zich afvragen waarom deze mannen niet op het podium staan.

Wat is eerlijk?

De discussie over doping in sport blijft moeilijk omdat er argumenten gebruik worden die zeer discutabel zijn. Ten eerste wordt er vaak gezegd dat doping een oneerlijk voordeel oplevert en dus vals spelen is. Lance Armstrong citeerde de definitie van vals spelen in het interview met Oprah en maakte duidelijk dat hij niet vond een oneerlijk voordeel verkregen te hebben (insinuerend dat iedereen gebruikt en dus gelijk is).

Voor alle duidelijkheid: Sport in wedstrijdverband is per definitie oneerlijk!

Lance hiernaast bijvoorbeeld zijn gebruik van testosteron voor zichzelf te rechtvaardigen omdat zijn natuurlijke testosteronproductie verlaagd zou zijn door de teelbalkanker waaraan hij geleden heeft. Dat hij hierdoor een lager testosterongehalte heeft dan de gemiddelde man is zeer aannemelijk. Het feit dat ik praat over “gemiddelde” man geeft echter al aan dat deze verschillen er altijd zijn. Is dit oneerlijk? Sommige mensen hebben een myostatine-afwijking. Dit gen werkt normaal als natuurlijk begrenzer van spiergroei. Indien defect kan dit leiden tot 20% meer spiergroei wat aangetoond bij een gewichtheffer tot veel voordeel heeft geleid. Is dit oneerlijk? Je kan dromen de volgende Michael Jordan te worden en ondanks bergen talent dit nooit bereiken omdat je een dwerg van 1.45m bent. Of je kan een beetje basketballen op een stoffig veld in Soedan omdat je te lang was voor voetbal en ontdekt worden door een scout van de NBA omdat je toevallig 2.31m bent en uitstak boven de bomen (Manute Bol). Met de dwerg bedoel ik overigens niet Spud Webb die samen met Manute op de foto staat. Hij wist ondanks zijn korte postuur (1.70m) namelijk zelfs dunkwedstrijden te winnen en was erg succesvol in de NBA.

Ook als we ons beperken tot deze biologische verschillen en voordeel behaald door doping moeten we ons beseffen dat we veel grotere, natuurlijke verschillen accepteren omdat ze nu eenmaal zo zijn.

Behalve biologische, aangeboren verschillen kunnen er grote verschillen zijn in de cultuur en financiële middelen van het land van herkomst. De kans dat je in de V.S. een succesvol American Football-speler wordt is een stuk groter dan wanneer je in bijvoorbeeld Kiribati (Oceanië) of Djibouti (bij Somalië) geboren bent. Al is het alleen maar omdat ze in die laatste gevallen mogelijk nooit van de sport gehoord hebben. Als Nederlander is de kans groter dat je een schaatskampioen wordt dan wanneer je in Kazachstan bent geboren en dat is niet omdat er geen ijs is in Kazachstan.

Als we “eerlijk” zijn dan moeten we accepteren dat sport gepaard gaat met verschillende uitgangsposities en dat wij juist geïnteresseerd zijn in deze verschillen en het effect op het resultaat. Als we beginnen met een sport doen we dit om er plezier aan te beleven en we kijken er naar uit vermaak. Dat we gedurende wedstrijden wel willen dat iedereen zich aan dezelfde regels houdt is iets anders dan verwachten dan iedere deelnemer met exact dezelfde kansen aan de start moet verschijnen. Kijk één keer anderhalf uur naar een voetbalwedstrijd waarin alles gelijk opgaat en er niet gescoord wordt en vraag je dan af of je dat voor iedere andere sport zou wensen. Gelijke kansen zijn dan wel eerlijk, maar eerlijk gezegd ook erg saai. Wat is er leuker dan de underdog zien winnen of juist een vernederende nederlaag te zien van de Verenigde Arabische Emiraten tegen het Braziliaans nationale voetbal elftal om maar een dwarsstraat te noemen.

We moeten ons beseffen dat we veel grotere, natuurlijke, sociale, culturele en financiële verschillen accepteren omdat ze er nu eenmaal zijn. De discussie over doping verandert hier weinig aan.

Een dopingverbod kan een bedreiging vormen voor de gezondheid

Vaak wordt gesteld dat doping niet gebruikt mag worden wegens gevaren voor de gezondheid. Ook in dit opzicht moet ik als natural bodybuilder helaas stellen dat een dopingverbod niet automatisch bijdraagt aan een betere gezondheid. Het feit is namelijk dat er veel producten worden gebruikt waarbij een lage pakkans het belangrijkste argument is. Dat deze middelen misschien een veel nadeligere verhouding hebben tussen risico’s voor de gezondheid enerzijds en sportieve resultaten anderzijds wordt dan maar voor lief genomen. Dit geldt bijvoorbeeld voor zaken als insuline en groeihormonen die veel meer risico’s bieden dan de meeste anabole steroïden, maar minder resultaat bieden. Omdat de detecteerbaarheid echter lager is, zien veel professionele bodybuilders het toch als interessante middelen. Indien doping was toegestaan, zouden groeihormonen waarschijnlijk niet bovenaan het wensenlijstje staan.

Een ander punt in deze is het bekende reguleer-argument zoals dat ook voor recreatieve drugs wordt aangevoerd. Haal doping uit de verdomhoek en je kan de handel en het gebruik reguleren. Nu kopen mensen anabolen en hopen ze maar dat erin zit wat ze denken. Ik kan me de tijd herinneren dat je XTC door de GGD kon laten controleren bij feesten. Bodybuilders echter gokken er nog steeds op dat ze “het juiste spul” krijgen en geen namaak (terwijl dit in meer dan 70% namaak blijkt te zijn). Vaak zitten er wel anabole steroïden in, maar vaak in een andere vorm waardoor niet goed te berekenen is hoeveel en wanneer er gebruikt moet worden. Vervolgens surfen ze naar sites om een voorbeeldje van een kuur te zien en gaan dan zelf aan de slag met injectiespuiten zonder hiervoor medische kennis te hebben. Gelukkig kunnen ze in ieder geval nog terecht bij sommige poli’s waar ze waarden als cholesterol en testosteron kunnen laten checken.

Bovendien wordt er gebruikt wat beschikbaar is. Je kan wel op zoek gaan naar de anabolen die jij het veiligst vind, maar je moet ze dan wel vinden. Vaker is het maar de vraag wat “je dealer” te bieden heeft.

Alle discussies die gevoerd worden over het legaliseren van (soft)drugs, kan je wat mij betreft ook voeren over doping.

Openheid: Een schat aan informatie!

Denk aan de toegevoegde waarde wanneer je in alle openheid over gebruik kan praten en niet pas twintig jaar na dato wanneer je niet meer bang bent iets te verliezen door je onthullingen.

Denk aan wetenschappelijke onderzoeken die nu geen gebruik kunnen maken van deze interessante populatie van bijvoorbeeld anabolengebruikers omdat deze zich niet als zodanig durven te melden.

Denk aan de eerlijkheid waarmee men het kan hebben over bijwerkingen en medische, relationele en sociale problemen die kunnen worden veroorzaakt door dopinggebruik. Nu komen veel mensen niet uit voor hun doping-gerelateerde klachten (of relateren deze niet aan het doping-gebruik) omdat dit hun gebruik verraadt. Ook worden deze klachten vaak verbloemd omdat men, wanneer er wel uitgekomen wordt voor gebruik, gewend is zich hiervoor te moeten verdedigen. Veel gebruikers zijn niet snel geneigd al hun medische klachten te noemen in zo’n gesprek omdat ze juist bezig zijn jou en zichzelf te overtuigen van de juistheid van hun keuze.

Denk aan alle jonge jongens die nog niet beter weten wanneer ze een tijdschrift oppakken met een massa-monster op de voorkant die reclame maakt voor één of ander  pre-workout supplement. Of welk supplement dan ook dat zogenaamd ook die jonge jongen in slechts enkele weken in een beest zal veranderen. Laat die bodybuilder met een spuit in zijn schouder op de cover staan en vermeldt in het artikel welke anti-oestrogene middelen hij moet gebruiken tegen bijwerkingen, welke PCT’s nodig zijn om niet na de kuur een paar weken je pik niet omhoog te kunnen krijgen en hoeveel geld deze zoveelste hobby/verslaving moet kosten. Kan zijn dat die jongen meteen zegt: “Waar kan ik dat spul krijgen?”. Het ook zijn dat hij meteen denkt: “Laat maar zitten” in plaats van, zoals nu, eerst jaren te trainen om er dan pas gedesillusioneerd achter te komen dat hij voor hetzelfde resultaat als op die cover grotere offers moet maken dan waartoe hij bereid is.

Kijk bijvoorbeeld op deze cover van Flex magazine met Kai Greene. Kai is mijn favoriete bodybuilder (die nog wedstrijden doet), ongeacht of hij gebruikt of niet (of andere gekke dingen gedaan heeft). Het gaat mij ook meer om de teksten op de cover dan om de foto. Feit blijft echter dat deze twee aan elkaar gekoppeld worden.

Lees de teksten eens:”673 ways to get huge”, “Boost your test(eron) by 40%” en “The ultimate protein guide”. Bij die 673 manieren om enorm groot te zitten, is er niet één die iets met anabolen te maken heeft. De testosteronboosters moeten de indruk geven hetzelfde effect te hebben als anabolen, maar hebben dit niet. En tenslotte: Hoewel proteïne inderdaad zo’n beetje het belangrijkste is voor een bodybuilder, zal je er met proteïne alleen nooit uitzien als Kai Greene.

Niet dat doping alleen verantwoordelijk is voor dit resultaat. Hiervoor is een leven van toewijding,keiharde training, gerichte voeding en focus nodig. Met dit alles en zonder de doping zal je echter niet het niveau van de pro’s bereiken.

Denk overigens ook aan de toegevoegde waarde van openheid voor journalisten die niet meer voor lul hoeven staan omdat ze jaren in een vals idool hebben geloofd (Mart Smeets). Of journalisten die twijfelen hoe eerlijk ze kunnen zijn uit angst toegang tot een bron te verliezen. Dit laatste geval betreft natuurlijk ook weer een Mart Smeets die niet naar de bezoedelde weg durfde te vragen. Het betreft echter ook mezelf toen ik twijfelde het te hebben over een oude schorsing wegens dopinggebruik van Juliette Bergmann nadat ik haar, in haar hoedanigheid als president van de Nederlandse Bodybuilding en Fitnessbond, vragen had gesteld over het dopingbeleid van de NBBF. Aan de ene kant wil je eerlijke informatie verstrekken aan je lezers, aan de andere kant wil je niet de deur tot je bronnen dichtgooien. Een belangrijk verschil tussen Mart en mezelf (behalve dat ik er natuurlijk veel beter uitzie) is dat ik geen moreel oordeel te vellen heb over mevrouw Bergmann (slijm, slijm) omdat ik niet anders verwacht op dat niveau (zij won als enige Nederlander de Mr. Olympia). Bovendien heb ik er uiteindelijk voor gekozen het wél te melden.

Persoonlijke afwegingen

Wat bodybuilding betreft, zijn er waarschijnlijk maar weinigen die hun keuze voor het al dan niet gebruiken van bijvoorbeeld anabolen laten afhangen van wetgeving. Ik spreek in ieder geval voor mezelf wanneer ik zeg dat het mij niets uitmaakt of het nu toegestaan is (volgens de wet en/of sportbonden) of niet. Ik train natural omdat ik niet wil dat gebruik van anabolen iets af doet aan mijn prestaties. Ik kan liever bij mijn huidige 83-84kg zeggen dat dit puur natuur is dan dat ik bij 100kg moet zeggen dat ik “gebruikt heb” of hierover liegen zoals zovelen doen. Een ander zal weer schijt hebben aan wat een ander zegt of denkt en zal alleen een keuze maken op basis van risico’s en baten. Weer een ander zal overal schijt aan hebben en gewoon klakkeloos spuiten waar hij zijn handen op kan leggen. Als het om wedstrijden gaat dan heeft dat eerder invloed op welke middelen gebruikt worden, in welke hoeveelheid en wanneer dan op de keuze óf er gebruikt wordt. In alle gevallen heeft een verbod maar weinig invloed op de keuze of er doping gebruikt wordt.

Dat wil niet zeggen dat anderen het gebruik van anabolen wel rechtvaardigen doordat hun gebruik niet illegaal zou zijn. Zo wijst Schwarzenegger er op dat hij wel anabolen gebruikte, maar alleen toen deze nog niet verboden waren. Shawn Ray geeft aan (zie onder) dat hij de eerste was die betrapt werd bij controles tijdens de Arnold Classic van 1990:

“you work within the parameters and the guidelines of the rules. That given year – I played by the rules but the drugs were still in my system and I suffered because of that. Since then, I have never failed a drug test, and I played by the rules that were in place by the IFBB.”

Blijkbaar waren er toen nog geen voorschriften over gebruik buiten competities en al helemaal geen controles “off-season”. Bovendien was het verbod nog niet veel eerder ingesteld en was het voor bodybuilders dus even zoeken hoe ze hiermee om moesten gaan.

Shawn Ray en Arnold Schwarzenegger rechtvaardigen hun gebruik vooral omdat dit niet onwettig zou zijn. Ik denk echter dat de meeste mensen geen probleem hebben met het feit dat anabolengebruikers iets doen dat niet mag volgens de wet. Ik denk dat de meesten veel meer moeite hebben met de geheimzinnigheid en het gelieg hierover en het valse beeld dat wordt verstrekt door mannen die zeggen al hun resultaat volledig op natuurlijke wijze bereikt te hebben.

Betrapt en toegegeven

In dit hele artikel ga ik uit van de algemene aanname dat vrijwel alle professionele bodybuilders doping gebruiken. Bewijs hiervoor is natuurlijk onmogelijk zolang ze dit niet zelf toegeven. Als het Lance lukte hiermee jarenlang weg te komen terwijl de hele wereld er met zijn neus bovenop zat, is dit voor bodybuilders nog veel makkelijker. Toch lopen ze soms tegen de lamp of zijn ze er open over na het beëindigen van hun wedstrijd-carrière  Bovendien doen sommige bodybuilders het boekje open over de hele industrie zoals ook Lance tegen de lamp liep door onthullingen van anderen. Hier volgt dan ook een overzicht van enkele van de grote namen in bodybuilding die betrapt zijn en/of zelf hebben toegegeven en inzicht geven in het gebruik van verboden middelen door bodybuilders.

Kort, maar krachtig: Schwarzenegger bekend eigen gebruik

“Doodziek van dat gezeik”

Als ik zeg “Doodziek van dat gezeik” dan bedoel ik dat letterlijk.

De eerste gevallen die ik hier noem, betreffen namelijk geen anabolen of groeihormonen, maar iets dat mogelijk meer slachtoffers heeft gemaakt onder bodybuilders. Jay Cutler werd in 2001 tweede op de Mr. Olympia achter Ronnie Coleman. Bij een controle wees zijn bloed op het gebruik van diuretica. Ook Marcus Ruhl (plaatste 11e dezelfde wedstrijd) werd hierop betrapt. Uiteindelijk mochten ze hun prijzen houden omdat de registratie van het laboratorium bij het IOC verlopen was. Velen zagen dit als een politieke beslissing in het belang van de reputatie van de sport. Diuretica (“plaspillen”) kunnen zorgen dat een bodybuilder sneller vocht kwijtraakt, maar kan leiden tot uitdroging. Dit heeft tot meerdere ernstige gevallen geleid zoals Albert Beckles die in 1988 in elkaar stortte en op het podium lag met stuiptrekkingen.

In 1992 overleed professioneel bodybuilder Mohammed Benaziza (zie afbeelding) op 33-jarige (of 32, geboortemaand niet bekend) leeftijd op zijn hotelkamer zeven uur nadat hij de Dutch Grand Prix in Rotterdam had gewonnen.

In 1994 moest Paul Dillett met zware krampen van het podium van de Arnold Classic gedragen worden. Hij was zwaar uitgedroogd, maar overleefde het. In 1996 overleed Andreas Munzer na lever- en nierfalen. Hij bleek een elektrolyt-imbalans te hebben (Ca2+, Mg2+, Na+, K+, Cl en HCO3 en PO43 –), zeer waarschijnlijk veroorzaakt door uitdroging.

Flex Wheeler over (zijn) dopinggebruik

Oud-prof Flex Wheeler zag zijn carrière eindigen met een nierziekte. Hoewel hij dit zelf weet aan erfelijkheid, gaf hij ook toe dat zijn anabolengebruik zijn situatie waarschijnlijk sneller deed verslechteren. Uiteindelijk had hij, ironisch genoeg, anabolen nodig voor zijn gezondheid. Ditmaal echter katabole steroïden (zoals cortison tegen ontstekingen) die juist je spiermassa doen verdwijnen.

 

“It’s really sad and ironic, I’ve come to a point in my life where I don’t want to take steroids anymore, yet I have to just to live.”

“Everybody talks about steroids because that’s in the news now, but the reality is there are lots of dangerous things that athletes take,”

Hij blijft echter vaag over zijn eigen gebruik:

“I won’t discuss that because I’m aware of the power of what I say,” he said. “I know kids will go out and try it anyway. I turned a lot of kids on to steroids because they wanted to be just like Flex. I’m not going to be responsible for that now.”

“Everyone I knew was doing steroids, and no one considered it a big deal,” he wrote. “I wasn’t taking coke or crank or heroin; I wasn’t hanging out in a dark alley doing drug deals.”

Hij schatte in dat hij voor wel $10.000,-  aan anabole steroïden gebruikte ter voorbereiding op een enkele wedstrijd, maar hiervoor bijna nooit hoefde te betalen omdat hij een ster was. Hij kwam er echter wel achter dat hij hiervoor een andere prijs moest betalen:

“You’re super aggressive. You’ve got a game face for training all day. Unfortunately there’s not a switch that you can turn on and off. So if somebody gets in your face, you’re going to attack them the way you attack your training. You don’t have that much control over it. You get irritated and agitated very easily.”

“One cat told me, `Man, if I was to win a national show and then die right there in the middle of a pose, that would be the happiest day of my life,’ ” Wheeler said. “And he wasn’t joking. That was whack. Yet I was a hypocrite because I was willing to cut a few years off my life. That wouldn’t have bothered me, which is sad.”

Ook Flex Wheeler belandde ooit in het ziekenhuis met enorme pijn door gebruik van diuretica en werd gewaarschuwd voor verder gebruik. Hij wilde wel stoppen maar:

“I was caught between a rock and a hard place,” Wheeler said. “When you stop taking drugs, you can’t be competitive and you can’t make any money and you’re finished. I got caught up in a game.”

Uiteindelijk probeerde hij “clean” mee te doen aan wedstrijden, maar verloor bijna 20 kilo spier en werd bekend als “the incredibly shrinking bodybuilder”.

Interview Ian Harrison over anabolengebruik

“….there were a lot of reasons why I decided to take a break from the sport, but it scared me what I might be doing to myself. You know, the things I had to use in order to compete against the other guys, I mean, you don’t know what you’re doing to yourself, you really don’t. You can have all the medicals and blood tests you want but you really don’t know what’s going to happen next. ”

 

“I think people, I really, really honestly do, I mean Paul Borreson stated that Lee Preist took 2000 mg a day and Jean-Pierre Fux took this and that, you really cannot say what anybody takes, because only the person who’s self-administering can say that. Most of the guys will not really discuss dosages, it’s not really a talked about subject. We talk about how we stack things and things like that. But I think everybody is so different you can’t really say what works for Nasser or what works for Ronnie Coleman will definitely work for me. I really don’t think everybody is the same. I can tell you exactly how I’ve used gear for the last four years, it’s never varied. I’ve always done six-week cycles, I’ve always androgen loaded for two weeks, and then used a fast-acting androgen for the last four weeks. Then I’ve got three weeks to clean out.”

Gevraagd waarom bodybuilders bijna nooit open zijn over hun gebruik, zegt Ian:

 

“They never will. I’ve seen a lot of this, right. You’ll get a normal guy, we’ll guy him a punter, you? A normal punter will come in and ask you what you use. And some of the guys will deny using anything. Some of the other guys who’ve got more of a sense of humor will come out with these ridiculously huge dosages, just to shock the people. And the people really think they are being serious. You really do it as a joke. I remember being told a story years ago about John Brown. I don’t know a John Brown but apparently it was set in a Cinema-Q, this guy walks up to him and says, “Do you use anabolic steroids?” So John Brown turns around and says, “Do you masturbate?” I mean, it’s a personal question, mind your own business. At the end of the day it’s got nothing to with anybody else. I think bodybuilders should be open about things, which they never have been. In years past when American bodybuilders would come to England to do seminars, they would actually deny using steroids at all. Well, the English people aren’t stupid, English bodybuilders aren’t daft. They would just get up and walk out. I just don’t see any point in lying to anybody or giving anybody false truths. At the end of the day, all the guys who are going to use gear are going to use it anyway, and if you can use it without hurting yourself, it’s much better for everybody. Then it comes down to the man who’s willing to work hardest in the gym, and be more dedicated with his training, eating and sleeping.”

“Everybody is doing it, everybody has to do it. The thing that bothers me about bodybuilding and the whole steroid issue is that people outside of the sport think that bodybuilders look that way totally because of steroids, they don’t see what else goes into achieving that kind of cosmetic effect.”

Over insuline-gebruik:

“…. I didn’t like it, I went hypo a couple of times on it, scared my wife to death. I don’t think I’ll be using insulin again. You’ve got to evaluate the pros and cons of taking anything. If it gives you a 10% increase in your physique, is it worth the downsides to it? I’ve seen a lot of guys mess up on insulin, a lot of guys. I think maybe in the off-season it can be of benefit, but I certainly wouldn’t use it for a show. I would probably say from my own experience that I would use gh – growth hormone (somatropin) – when I’m on sort of a pre-contest diet and in the off-season I would use insulin. gh – growth hormone (somatropin) – doesn’t work for me effectively in the off-season so I would use insulin, but only in small amounts. I don’t advocate the huge amounts that some people claim, and I don’t think you should stay on it long-term either. I would maybe use it for 4 weeks of my 6 week cycle and then again after my three weeks clean.” I used insulin from 97-98. I don’t like it, I think it’s vastly overrated.”

Shawn Ray

Shawn Ray staat bekend om zijn open kritiek op de IFBB (o.a. vaste jury en prijzengeld dat niet of laat betaald wordt) en het feit dat hij niet op zijn mondje is gevallen. Natuurlijk scheelde het dat hij geen wedstrijden meer deed toen hem de volgende vraag werd gesteld:

-“Did you ever use steroids?”

“Yes, I have. I was the first athlete to ever fail a drug test at the Arnold Classic in 1990, and that cost me $60,000. A professional athlete in a professional sport – you do what you do to be the best that you can.”

Lee Labrada

Tenslotte Lee Labrada van Labrada Nutrition:

“I’ve never hidden the fact that back in my bodybuilding competition days I used anabolics; The irony is that they actually made me look more bloated.”

Dus, hoe verder met doping binnen bodybuilding? “Legalise it”, “waarheidscommissies”?

Dit zijn slechts enkele voorbeelden om, wellicht ten overvloede, aan te tonen hoe wijdverspreid het gebruik van anabolen binnen bodybuilding is. Ik heb verschillende nadelen genoemd van het huidige verbod, maar de vraag is hoe er dan wel met doping moet worden omgegaan binnen bodybuilding. Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Het blijft erg complex. In de discussie rondom de wielerij hoorde ik laatst op de radio het argument voor een waarheidscommissie. Een ieder kan dan eerlijk zijn verhaal doen zonder bang te zijn voor eventuele gevolgen. Dit ligt echter erg lastig. De bonden kunnen misschien wel toezeggen geen strafmaatregelen te nemen voor mensen die bekentenissen doen, maar strafrechtelijk ligt dit moeilijker. Het gebruik en de handel in deze middelen is nu eenmaal in de meeste landen verboden. Vooral de handel in zal voor menig openbaar aanklager reden kunnen zijn om iemand na een dergelijke bekentenis te vervolgen. De vraag is dan ook wat kunnen mensen vertellen zonder bang te zijn voor de gevolgen en wat blijft er dan over van “de waarheid”?

In hetzelfde programma werd geopperd dat het gewoon zou moeten worden toegestaan zodat iedereen toegang heeft tot dezelfde middelen waarbij de teamarts verantwoordelijk wordt gesteld voor de gezondheid van de sporter. Leuk bedacht, maar niet realistisch. Ten eerste gaat het idee van gelijkheid niet op. Ik noemde al eerder verschillen in financiële middelen van land tot land. In de bodybuilding is dit verschillend per persoon. Heb je een goede sponsor, wedstrijden gewonnen en sta je regelmatig in de tijdschriften dan zal je toegang hebben tot veel meer en betere producten dan anderen. Helemaal op het gebied van de “designer drugs” gaan de ontwikkelingen zo snel dat men toch steeds op zoek zal blijven naar het voordeel ten opzichte van anderen en zullen er verschillen blijven. Deze nieuwe middelen worden bovendien meestal niet getest zoals andere medicijnen waarbij het jaren kan duren voor ze mogen worden gebruikt door mensen. Desondanks vinden ze vaak gretig aftrek bij bodybuilders die zichzelf graag als proefkonijn laten gebruiken met alle mogelijke risico’s van dien.

Ook het idee van de arts verantwoordelijk stellen vind ik niet realistisch, maar zelfs dom te noemen. Ten eerste blijf je als sporter verantwoordelijk voor je eigen gezondheid. Jij kiest ervoor bepaalde middelen te gebruiken dan moet jij op de blaren zitten wanneer het misgaat. Ook strafrechtelijk zal een dergelijk voorstel nooit mogelijk blijken. Het is anders wanneer je niet weet wat je wordt toegediend zoals dat nu al gebeurt bij jonge honkballers in het Caribische gebied die zogenaamd vitamine-cocktails krijgen, maar ondertussen anabolen bedoeld voor vee krijgen met alle gevolgen van dien (meerdere sterfgevallen bekend). Ook kan ik me goed de situatie voorstellen dat een atleet van een arts verlangd hem middelen te geven waartoe de arts niet bereid is in verband met de risico’s. Als gevolg hiervan zal de atleet simpelweg op zoek gaan naar een arts die het hem wel verstrekt. Dit leidt er dan vervolgens weer toe dat de artsen die bereid zijn meeste risico’s te lopen grotere populariteit zullen genieten onder atleten dan de behoudende artsen die de gezondheid grotere prioriteit geven dan sportieve prestaties.

Dit laatste idee veronderstelt ook legalisering. In dit opzicht ligt denk ik dat de discussie iets anders dan bij recreatieve drugs. De ontwikkeling van recreatieve drugs is vaak een afweging van kosten en baten. Hoe makkelijk kan het worden gemaakt en vervoerd, hoeveel levert het op en wat is de kwaliteit? Als wiet bij de C1000 wordt verkocht, zal ik niet opeens op zoek gaan naar heroïne omdat iedereen wiet rookt en ik “iets beters moet hebben”. Bij doping echter zal men blijven zoeken naar andere producten dan de rest gebruikt. Al zou je kunnen komen tot een lijst van geaccepteerde prestatie-verbeterende middelen dan blijven er nieuwe producten ontwikkeld worden waarvan steeds de vraag gesteld wordt of deze niet een dergelijk risico voor de gezondheid vormen waardoor legalisering onethisch zou zijn. Ook voor een gedoogbeleid zou de moeilijke discussie gevoerd moeten worden welke producten gedoogd worden en welke niet.

Mijn voorspelling is dat we de huidige discussie nog jaren blijven voeren zonder enige verbetering of verandering in de situatie.

WEEKAANBIEDINGEN
BODY EN FITSHOP

Over Kenneth Nwosu

Kenneth Nwosu is gecertificeerd fitness-docent, natural bodybuilder en docent Ryukyu Kobujutsu (Japanse Krijgskunst). Als hoofdredacteur van FITsociety schrijft hij uitvoerig over alles met betrekking tot fitness, bodybuilding, voeding en supplementen.

Plaats een reactie