COACH LOGIN

Waarom Dafne Schippers niet zo boos moet zijn

Toen Dafne Schippers onlangs werd beschuldigd van dopinggebruik, kon ze dit niet waarderen. Ik begrijp haar boosheid. Ik begrijp ook de verdenking, al was die wel een beetje dom geuit. 

Doping Dafne?

Vandaag las ik een artikel dat de spierkracht van prehistorische vrouwen vergeleek met moderne vrouwelijke atleten. Blijkbaar waren de armen van prehistorische vrouwen beter getraind dan die van moderne atleten. Bij het artikel stond een foto van Dafne Schippers. Lekker dan, word je afgeschilderd als zwak ten opzicht van je voorouders terwijl je vorige maand nog te gespierd en mannelijk werd genoemd.

Voor degenen die het gemist hebben: Op 14 november schreef Jacques Brinkman een artikel voor de Telegraaf getiteld: “Geef doping vrij” [1]. Niet bepaald een vernieuwend betoog om de strijd tegen doping op te geven. Weinigen zouden dan ook enige interesse voor het artikel van de oud-hockeyer getoond hebben, ware het niet dat hij en passant Neerlands trots beschuldigde van dopinggebruik.

Hoe kan het dat je in nog geen drie maanden tijd van een meerkampster naar sprintster de derde tijd aller tijden loopt op de 200 meter? Slechts 0,01 seconde langzamer dan dopingzondaar Marion Jones. En dan zijn daar nog de puistjes in haar gezicht die in verband worden gebracht met het gebruik van doping.

Dafne reageerde pretty pissed:

Nederland ging los op Jacques die zich geroepen zag via het management van Dafne zijn excuses aan te bieden. In een tweede deel van zijn artikel legde hij uit hij Dafne Schippers feitelijk niet had beschuldigd van dopinggebruik. Dat doen anderen volgens hem. Persoonlijk denkt hij niet dat Dafne Schippers doping gebruikt. Zij woorden zouden verkeerd begrepen zijn.

Als motorrijder leer je al vroeg dat er twee soorten motorrijders zijn: Motorrijders die gevallen zijn en motorrijders die nog moeten vallen. Tegenwoordig kan het je vergeven worden te denken dat dit ook geldt voor atleten. Je hoeft alleen maar naar ‘Icarus’ te kijken op Netflix om al je vertrouwen in dopingcontroles op te geven. Het is dus niet vreemd dat onszelf dwingen enige wantrouw te koesteren jegens succesvolle atleten.

Jacques heeft echter een belangrijk protocol geschonden. Je beschuldigt een atleet niet van dopinggebruik zonder dat dit is aangetoond, hoe onwaarschijnlijk mooi de resultaten ook zijn. Daarmee neem je immers iedere magie van de sport weg. Indrukwekkende overwinningen worden dan gezien als ‘onnatuurlijk’ en een supertalent wordt automatisch gezien als ‘verdacht’. Natuurlijk zullen dergelijke vermoedens zeurende stemmetjes in je hoofd blijven die naar de achtergrond geduwd moeten worden. Jacques zal niet de enige zijn met dergelijke vermoedens. Je hoort dergelijke vermoedens echter niet uit te spreken. Pas wanneer officieel is vastgesteld dat een atleet gezondigd heeft, mag je volluit roepen:”Ik wist het wel!”

Zo hoort dat nu eenmaal.

Niet zo boos Dafne

@Dafne: In dat opzicht begrijp ik jouw reactie dan ook heel goed. Ik ben geen topsporter, maar ben wel onterecht beschuldigd van dopinggebruik (ondanks gebrek aan puisten). Als natural bodybuilder heb ik geleerd te accepteren dat dit nu eenmaal de keerzijde is van goede genen en succes. Hoe groter het succes, hoe groter het ongeloof. De één kan helaas niet zonder de ander. Zodra je als eerste over de finish komt, moet je rekening houden met beschuldigingen. Daarom kan ik me niet voorstellen dat één van de snelste vrouwen op aarde en meest succesvolle Nederlandse atleten geen dikkere huid heeft ontwikkeld voor dergelijke beschuldigen.

Je kunt nu eenmaal nooit bewijzen dat je niet/nooit gebruikt hebt. Niet teveel moeite, tijd en energie aan verspillen dus.

Ik snap natuurlijk wel dat je er ziedend om kunt worden, maar persoonlijk zou ik dat lekker voor me houden.”Hoge bomen vangen veel wind”. Dat had volstaan als reactie. Hoge verontwaardiging, woede en aanvallen op de journalistieke integriteit dat kennen we immers allemaal al. Ik herinner me een wielrenner die daar heel goed in was. Niet bepaald een voorbeeld dat je wilt volgen. Niet nodig ook. Getuige de spontane landelijk boulimia uitbraak onder lezers die Brinkman uitkotsten na zijn (eerste) artikel zijn er genoeg die graag jouw eer verdedigen.

Probeer ook te begrijpen dat we in een tijd leven waarin we onszelf beschermen tegen de verwachte teleurstelling door idolen. Mijn aller vroegste rolmodel Bill Cosby moet ik voortaan zien als verkrachter, House of Cards verwar ik nu ook tijdens de homosex scene’s met de realiteit, een held die kanker overwon blijkt gewoon een valsspeler op een fiets. Vorige maand zag ik Edwin Rutten op tv en ik dacht:”Nee!!! Niet Ome Willem!” Gelukkig bleek hij slechts opgetrommeld om weer eens de ene vuist op de andere te zetten. Tegenwoordig denk je echter bij iedere oude bekende celeb die weer op TV verschijnt:” #hetoo?”

Doping vrijgeven?

Misschien deed Brinkman het wel bewust. Een dikke saus van controverse over een artikel dat nogal inhoudsloos was. Om er nog iets van te maken. Als chilisaus over een natrium-arme maaltijd in een bejaardentehuis. Zijn betoog voor een dopingvrije sport slaat natuurlijk nergens op. Het feit dat huidige controles ernstig gefaald hebben verandert hier niets aan.

Caster Semenya
Caster Semenya

“Geef doping vrij” is zo’n instinctieve reactie als je een beetje vermoeid raakt van dopinggevallen en al het gedoe daar omheen. Zo’n moment waarbij je nog even de armen in wanhoop omhoog gooit in de wetenschap dat dopinggebruik waarschijnlijk altijd een probleem zal blijven. ‘Niet verbieden en het probleem is opgelost’. Makkelijk toch?

Er zijn natuurlijk talloze argumenten waarom het vrijgeven van doping geen oplossing is. In de reacties op het artikel vielen er dan ook genoeg vergelijkingen te lezen zoals:”Inbraken sta je toch ook niet toe omdat we ze niet allemaal kunnen voorkomen?”. Zo kan je er natuurlijk nog duizend bedenken. Maar ook los van het principiële punt van opgeven, zijn er nog genoeg inhoudelijke argumenten. De belangrijkste is wat mij betreft, dat atleten zouden veranderen in lab ratten. Volgens Brinkman zou het onder toezicht van artsen kunnen gebeuren. Artsen die dus allemaal hun principes overboord moeten gooien. Regelmatig zal gebruik van bepaalde middelen af te raden zijn als de gezondheid de eerste prioriteit is. Als je dopinggebruik volledig vrij zou geven dan wordt sportief succes voor een groot deel bepaald door de mate waarin de atleet bereid is zijn of haar gezondheid op te offeren.

Dave Schippers?

Over “zijn of haar” gesproken: Een ander probleem is dat stoppen met controleren op doping ook betekent dat je kunt starten met controleren op geslacht. Misschien niet het eerste waaraan je denkt in de discussie over dopingcontroles, maar wel relevant.

Brinkman stelt dat het zou zorgen voor eerlijkheid in de sport. Sport is echter altijd oneerlijk. Waar, waneer en uit wie je wordt geboren, is van grote invloed op je potentie. Niemand verschijnt wat dat betreft op dezelfde plek aan de startlijn. Eén belangrijk aangeboren verschil is geslacht. In dat opzicht verwijs ik graag naar de gewoonte van atletiekbonden wereldwijd om vrouwelijke atleten te controleren op hun geslacht na twijfels over hun vrouwelijkheid [3].  Zaken zoals die van Dutee Chand en Caster Semenya, vrouwen die bovengemiddeld gespierd zijn en hoge testosteron waarden hebben, vergelijkbaar met die van sommige mannen [3]. Atletiek bonden hebben al decennia moeite met de omgang van vrouwen met mannelijke eigenschappen en atleten die tussen beide geslachten inzitten (hormonaal, chromosomaal, genetisch en/of psychologisch). De reden dat vernederende geslachtstesten zijn uitgevoerd (waarbij bijvoorbeeld genitaliën zijn gemeten) is dat men vindt dat deze atleten met zeer mannelijke eigenschappen een oneerlijk voordeel hebben. Wat zou er gebeuren als dat voordeel niet meer als oneerlijk wordt gezien?

Als je doping vrij zou geven en vrouwelijke atleten zouden naar eigen inzicht bijvoorbeeld hun testosteron kunnen verhogen, dan kan je je afvragen in hoeverre er straks nog verschil is tussen de mannen en de vrouwen. De recente ondergang van vrouwen bodybuilding is een indicatie dat weinigen dat wenselijk vinden.

Referenties:

  1. telegraaf.nl/sport/1194984/geef-doping-vrij
  2. telegraaf.nl/sport/1286723/deel-2-geef-doping-vrij?_sp=22868b15-2ce7-4b3d-abe2-7e631a33dd6b.1512382170882
  3. nytimes.com/2016/07/03/magazine/the-humiliating-practice-of-sex-testing-female-athletes.html

Over Kenneth Nwosu

Kenneth Nwosu is gecertificeerd fitness-docent, natural bodybuilder en heeft een achtergrond in oosterse vechtsporten als docent Ryukyu Kobujutsu (Japanse Krijgskunst). Als hoofdredacteur van FITsociety schrijft hij uitvoerig over alles met betrekking tot fitness, bodybuilding, voeding en supplementen. Als fitness fotograaf heeft hij honderden fitness fanaten in hun beste shape vastgelegd.

2 reacties

  1. Caster Semenya MOET uitgelsloten worden om met de vrouwen mee te doen.. Het is geen gezicht.. En je ziet ook dat de echte vrouwlijke atleten zich machteloos voelen tegen dit onrecht. Caster semenya heeft dikke ballen in zijn buik.. Als eieren zo groot die veeel testosteron produceren.. Wel 3 x zo veel als mij en niemand twijfeld aan mijn mannelijkheid. Caster Semenya heeft ook gewoon XY geslachtschromosomen net als iedere man tegen zijn opponenten in de baan die XY zijn. Hij heeft geen eierstokken en geen baarmoeder.. Hij heeft een zware stem zoals bij zijn genen en hoge testosteron hoort.. Zijn ouders hemmen hem bij geboorte ook gewoon een jongens/mannen naam gegeven.. Waarom ??!!! Juist.. Hij heeft een 100 % mannelijk figuur. Geen borsten en spierenopbouw als een man. Hij kleedt zich ook als een man.. Hij is ook gewoon met een vrouw getrouwt vorig jaar. Hij in een mannenkleding.. En zij in een witte bruidsjurk.. Waarom heeft de media dit niet op de voorpagina staan.. Arme meisjes.. die tegen deze semenya en ik zag er nog 3 anderen in de sprintdiciplines tussen de meiden lopen.. Stieren..

    • Kenneth Nwosu op zegt:

      Hoi Bert, Bedankt voor je reactie. Ik zal nog eens dieper induiken op haar geval ik vond het zelf namelijk ook moeilijk vast te stellen wat nu haar/zijn status officieel is en wat de overwegingen van het IOC zijn geweest. mvgr Kenneth

Plaats een reactie