COACH LOGIN

Waarom niemand meer naar de Mr. Olympia kijkt

De Mr. Olympia is het hoogst haalbare podium in bodybuilding. Toch vraag ik me af in hoeverre “The O” nog relevant blijft. Een pijnlijke vraag om te stellen als fan, maar noodzakelijk ter behoud van de sport. 

“Mister wie??

Stel je gaat naar je lokale voetbal vereniging en je vraagt aan ze wie vorig jaar landskampioen is geworden. Hoeveel van hen zullen dan aangeven dat ze nooit naar voetbal op tv kijken? Eén op de tien misschien? Hoeveel fanatieke amateur wielrenners zullen niet weten wie de laatste Giro of Tour de France heeft gewonnen? Zeer weinig neem ik aan.

Ga vervolgens naar je lokale sportschool en loop naar de jongens toe die aan fanatieke krachttraining doen en vraag wie de laatste Mr. Olympia heeft gewonnen. De kans is groot dan wel groot je op zo’n verhouding uitkomt en slechts een enkeling zal aangeven pro bodybuild wedstrijden te volgen.

Dat is best gek. Helemaal gezien de steeds toenemende populariteit van krachttraining. Om de één of andere manier zijn er miljoenen wereldwijd dagelijks bezig om gespierder en droger te worden, maar zijn er verhoudingsgewijs zeer weinig die de prestaties van top bodybuilders volgen.

Dat blijkt onder andere uit het feit dat onze verslaggeving over de Mr. Olympia ieder jaar relatief weinig belangstelling opwekt. In dit artikel ga ik in op enkele factoren die mijns inziens verklaren waarom velen zich niet herkennen in de mannen die afgelopen weekend in Las Vegas om de hoogste prijs in bodybuilding streden. Ik durf zelfs zo ver te gaan om te stellen dat pro bodybuilding, as we know it, enkele belangrijke veranderingen zal moeten ondergaan om relevant te blijven.

De term “bodybuilding”

Het zal ten eerste iets te maken hebben met het feit dat velen die aan bodybuilding doen, dit zelf geen bodybuilding noemen, laat staan dat ze zichzelf een bodybuilder noemen. Ik heb al vaker geschreven over het stigma van bodybuilding. De verkeerde beeldvorming waardoor men denkt dat bodybuilding per definitie wordt uitgevoerd door massamonsters van 120+ kilo volgestopt met anabolen, groeihormoon, insuline en synthol als toetje.

Zoals in die eerdere artikelen beschreven is bodybuilding iedere inzet waarbij je een combinatie van spier opbouwende en vet verbrandende tactieken gebruikt in voeding en training. Niets meer niets minder. Niemand heeft ooit gezegd dat bodybuilding inhoudt dat je jezelf moet transformeren tot een mutant.

Laat He-man gewoon een cartoon blijven

Dat bodybuilding echter dit imago heeft, is niet zo vreemd. Sinds de 60-er jaren zijn de shapes van de top bodybuilders veranderd van een fysiek dat vrijwel iedere man ambieert in een fysiek waarvan velen gruwelen.

Persoonlijk heb ik daar gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is het fantastisch om de spierbundels van mijn als kind geliefde cartoons op een levend persoon te zien. Geen idee in hoeverre voorbeelden als He-man, Thundercats, G.I. Joe en later X-men mijn beeld van hoe een man er uit hoort te zien, hebben gevormd. Ik hou er dus rekening mee dat mijn generatie (geb. 1976) een nogal overdreven masculine beeld van mannelijkheid heeft.

Aan de andere kant vraag ik me af of fantasie niet gewoon fantasie moet blijven en realiteit de realiteit. Voor velen geldt dat ze zich totaal niet kunnen identificeren met bodybuilders als Phil Heath en zijn concurrentie afgelopen weekend. Ooit liepen magere jongetjes langs een kiosk om geïnspireerd te worden door de covers van magazines als Muscular Development. “Zo wil ik er uit zien”.

Zelf ben ik nogal een geschiedenis fan wat ook geldt voor de geschiedenis van bodybuilding. Ik kijk dan ook naar de Olympia met een zekere nostalgie, denkend aan de mannen die de sport groot hebben gemaakt. Mannen als Larry Scott, Sergio Oliva, Frank Zane en natuurlijk Arnold Schwarzenegger. Toen we er vorig jaar bij waren in Las Vegas dacht ik dan ook aan de legendarische docu ” Pumping Iron” en het feit dat ik er 40 jaar na dato zelf bij was. Volgens mij was ik dan ook enthousiaster om het feit dat ik met Schwarzenegger en Franco Columbu in één zaal zat dan dat ik naar de top bodybuilders van het moment keek. Mannen uit een tijd waarin je nog enigszins kon voorstellen, terecht of onterecht, dat je er zo uit kon zien. Een tijd waarin bodybuilding nog geassocieerd werd met gezond (ondanks het toen prille gebruik van anabolen).

“Gut so big you could see it from the back”

En daarmee komen we wat mij betreft op het grootste probleem van de Mr. Olympia en pro bodybuilding in het algemeen: Het wordt steeds moeilijker om het mooi te vinden, zelfs voor mij.

Mos Def beschrijft in het nummer ‘Miss fat booty’ de omvangrijke bilpartij van een vrouw als: Ass so fat you could see it from the front”

Tegenwoordig zien we bodybuilders die zo’n opgeblazen buik hebben dat je deze nog steeds ziet uitsteken als ze met hun rug naar je toegekeerd staan. Bodybuilders die tijdens het poseren hun buik moeten inhouden zoals normaal iemand met een bierbuik doet op een eerste date.

Het lijkt erop alsof we het huidige maximum hebben bereikt dat je kunt hebben aan spiermassa in combinatie met een laag vetpercentage zonder dat daarbij de buik gaat uitzetten. De enorme hoeveelheden voeding, groeihormoon en insuline die de mannen nodig blijken te hebben om de grootste te zijn, heeft een esthetisch zeer nare bijwerking (los van medische)  die ten koste gaat van de populariteit van de sport. Ik vraag me af in hoeverre dat onvermijdelijk is naarmate je langer meedraait. Ronnie Coleman’s buik was in zijn laatste jaren op het podium gewoon genant.

Het ideaal van bodybuilding was en is nog steeds om de mooiste fysieke versie van een mens te tonen. Dit is natuurlijk erg subjectief en er zijn dan ook vele verschillende klassen qua gewicht en doelstelling qua fysiek. De top, de open klasse, zou echter het hoogst haalbare moeten zijn. Het summum van de menselijke fysiek.

Geen monopolie meer op spiermassa

De Olympia zal echter ook niet gered zijn als de bond uiteindelijk besluit de gehele klasse rigoureus aan te pakken met andere eisen aan het fysiek.  Of, in een extreem geval, te laten vallen zoals ze bij de dames klasse bodybuilding hebben gedaan.

Voor de dames gold hetzelfde probleem, maar dan uitvergroot. Er was bijna niemand meer die het mooi vond, terwijl het overgrote deel van de mensen het ronduit lelijk vond. Zelfs al kon je respect opbrengen voor hun inzet en waarderen hoeveel moeite dat resultaat kost. Ondertussen nam de populariteit van “lichtere” klassen toe, zoals bikini fitness, en besloot men die meer ruimte te geven.

Toch heb ik vorig jaar kunnen zien hoe weinig aandacht die dames verhoudingsgewijs eigenlijk krijgen. Een groot deel van de wedstrijden werd gehouden in dezelfde ruimte waar tegelijkertijd een grote beurs werd gehouden. De mannen in de open klasse blijven in dat opzicht nog steeds de grote attractie. Daar is het immers ooit om begonnen, om uit te maken van al die grote kampioenen in diverse bonden, wie de beste was.

Fans van bodybuilders in lichtere klassen zoals classic bodybuilding en men’s physique kan het vaak helemaal niet schelen hoe hun rolemodels presteren op wedstrijden. Ze waarderen hen om hun fysiek en (online) image, niet vanwege prestaties op het podium.

Bodybuild wedstrijden, bonden en magazines hebben geen monopolie meer op gespierde rol modellen. Je hoeft helemaal geen wedstrijden meer te winnen om zo in magazines te komen en magere mannetjes te inspireren in een kranten kiosk. Veel Instagram modellen hebben een veel groter bereik dan bodybuilders die in competitie goed presteren. Lazar Angelov stelde als wedstrijd bodybuilder weinig voor en heeft nooit op een hoog niveau meegedraaid. Toch heeft hij ruim twee keer zoveel volgers op bijvoorbeeld Instagram als zevenvoudig Mr. Olympia Phil Heath.

Een pijnlijke conclusie is dan ook dat we helemaal geen Mr. Olympia nodig hebben om geïnspireerd te worden. Dat velen de top bodybuilders niet als voorbeeld zien. Social media biedt een keuze menu aan shapes om als voorbeeld te nemen. Geen idee wat dat betekent voor de toekomst van bodybuilding. Het blijft immers een sport en in iedere sport wil men steeds ‘beter’ worden. Om tegen bodybuilders te zeggen dat ze kleiner moeten worden, lijkt onnatuurlijk. Je vraagt ook niet aan een hardloper om minder hard te rennen.

En jij?

Ik heb, tevergeefs, nog moeite gedaan hier geen lang relaas van te maken. Ik ben er zelf duidelijk nog niet over uit wat ik van deze ontwikkeling moet vinden. Afsluitend zou ik dan ook alleen nog naar jou mening willen vragen?

  • Kijk jij ook midden in de nacht naar een haperende live feed om de Mr. Olympia te kunnen kijken of interesseert het je geen ruk?
  • Doe je zelf fanatiek aan krachttraining en heb je de top bodybuilders als voorbeeld of zie je jouw beleving van krachttraining en voeding helemaal niet als bodybuilding?
  • Jeff Seid of Phil Heath?

Ik hoor het graag…

Over Kenneth Nwosu

Kenneth Nwosu is gecertificeerd fitness-docent, natural bodybuilder en heeft een achtergrond in oosterse vechtsporten als docent Ryukyu Kobujutsu (Japanse Krijgskunst). Als hoofdredacteur van FITsociety schrijft hij uitvoerig over alles met betrekking tot fitness, bodybuilding, voeding en supplementen. Als fitness fotograaf heeft hij honderden fitness fanaten in hun beste shape vastgelegd.

1 reactie

  1. Nou had ik zelf nog nooit van ene Lazar Angelov gehoord, maar ik begrijp het wel dat hij meer volgers heeft dan Phil. Die gozer heeft het fysiek waar de gemiddelde man (en vrouw..) dus van droomt! Met alle respect voor Phil maar die is echt niet normaal groot. Daar kan niemand zich mee identificeren en ik denk dat dit de onderliggende reden is van de populariteit van sommige sporthelden. Ooit jaren geleden, ergens eind jaren 80, ben ik bij een profwedstrijd geweest (in Den Haag als ik het me goed herinner). Ik wilde zo graag mijn helden in het echt zien. Wat een ongelofelijke afknapper was dat. Afgezien dat het gros van de heren totaal “out of shape” kwamen opdraven (wist ik veel dat het voor een prof onmogelijk is om het hele jaar door in een Supershape te verkeren..) waren ze ook nog eens freaky groot. En dat bedoel ik dus niet in positieve zin. Ik kon mijn ogen gewoon niet geloven. Sommige van die gasten hadden benen waar mijn taille destijds met gemak in paste. Volgens mij hebben ze in 88 geprobeerd om een dope vrije Mr Olympia te organiseren maar dat liep uit op een flop. “Bigger is better” was het moto. Je wilde je helden niet twee maten kleiner op het podium zien als het jaar ervoor. De hoeveelheden “hulpstoffen” die worden genomen zijn in de afgelopen 20 jaar tot in de extremen opgevoerd. Ik vind het gewoon onacceptabel dat niet alleen talent in doorzettingsvermogen bepaald wie de winnaar wordt maar dat deze ook voor een flink percentage wordt bepaald door de tolerantie die degene heeft tegen deze “hulpstoffen”. En dat geldt dus niet alleen voor bodybuilding. Ik kan me de verhalen nog wel herinneren van enkele getalenteerde schoolgenootjes die me vertelden over de “hulpstoffen” die rond gingen in het (semi) professionele voetbal. Niet trainen/spelen door een ontsteking o.i.d. Was gewoon geen optie. En een oud soigneur van een profploeg wist me indertijd toch heel wat “leuke” anekdotes te vertellen hoe het eraan toeging in het prof wielrennen, ik wist dus 25 jaar geleden al dat er (bijna) geen prof wielrenner clean de tour kon uitrijden, laat staan winnen. Wonderbaarlijk genoeg heeft het tot een jaar of wat geleden geduurd voordat de bonden erachter kwamen. Ik leg de schuldvraag dan ook volledig neer bij de organisatoren van de diverse sporten. ” Wie betaald bepaald” is het moto in deze. Maar voor mij is het simpel. Ik denk dat er een maximum aan het perfecte fysiek is. Voor mij zijn Frank Zane en later Bob Paris denk ik wel de twee mooiste voorbeelden hoe het perfecte symmetrische fysiek eruit zou kunnen zien. Erika Mes was dit voor mij bij de dames.

Plaats een reactie